ذى حجه 1211 ه . ق به دست غلامان خود كشته شده . و ميرزا مهدى از همان منزل به سوى خانه بازگشت ، و ملازمان شاه هم به تهران مراجعت نمودند » . « 1 » و از كرامات ديگر آن فقيه شهيد ، آنكه : « قاتل آن بزرگوار ، نادر ميرزا افشار ، پس از به قتل رسانيدنش ، روى به جانب فرار نهاد و شب را تا به صبح راه بريد . بامداد خود را پشت دروازهء مشهد ديد . بعضى گويند : آثار قدمش را تا رادكان بردند و در آنجا گرفتند . عاقبة الامر در دار الخلافهء تهران به كيفر خون مظلوم ، قصاص گرديد » . « 2 » شهادت چگونگى شهادت آن فقيه والامقام در اكثر كتابهاى تاريخ و شرح‌حال مذكور است . به نوشتهء فاضل بسطامى ، شرح آن چنين است : « بزرگان خراسان گويند : هنگامى كه محمّد حسين خان سردار ، از سوى فتحعلى شاه قاجار در سال 1218 ه . ق مأمور فتح خراسان و سركوبى مخالفين دولت شد ، كار نادر ميرزا ، از نوادگان نادر شاه افشارى ، به تحصن كشيد ، و زمان محاصره به طول انجاميد و كار مردم به سختى و دشوارى رسيد . مرحوم شهيد ، رؤسا و اعيان شهر را در نهان ديد و با ايشان پيمان بست كه در وقت معينى ، هنگام يورش سردار قاجار ، شهريان دست از جنگ برداشته و به صورت فرار رو به حرم مطهر و آستان مقدس آورند و خود سردار را هم از اين قرار آگهى دادند . زمانى كه در آن زمان معين ، اين آثار هويدا شد ، نادر ميرزا از حقيقت حال مطلع گرديد و دانست اين امر به اشاره آن بزرگوار صورت گرفته است . لذا ، به خيال انتقام از آن عالم بزرگوار رو به طرف بست نهاد .

--> ( 1 ) . مدرس رضوى ، شجرهء طيبه ، صص 408 - 409 . ( 2 ) . مدرس رضوى ، شجرهء طيبه ، ص 418 ، به نقل از بسطامى ، فردوس التواريخ .